Gurbetin Çocukları: Savaşın ve Göçün Yıkıcı İzleri

Adamın kafasında şiddetli bir yara izi vardı. Savaşta kafasına birkaç şarapnel parçası saplanmış; sol göz küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. İsmi Mehmet'ti. Savaş ortamında dertli izler almış mültecilerin bakılan Danca tesisinde uzun süre bakım görmüştü. Sağ eli hareket ettiremiyor, tokalaşırken sol elini kullanıyordu.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Gözümle gördüm oğlunu Rahman’ı okula bırakıp alırken karşılaştım. Bazı günler kucağıma birkaç kalem, silgi ve kalem açacağı tutuşturuyordu. Oğlunun okuldan sonra eve kalemleri başkalarının alması bekleniyordu okulun önüne koyuyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Her çocuğun ayrı öyküsü vardı. Bazıları savaş travmasını şiddetle üstesinden gelememiş aile ortamlarından geliyordu. Sık sık çatışıyordu. Günlerimizi Bırakın etmeyin!” demekle sürüyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

O çocuk başlangıç seviyesine birinci sınıfa girmişti. Okulda ve aile hayatında uyum güçlüğü.

Psikolog uzmanı çaba başarısız kaldı. Okul yöneticileri, gelişmeleri değerlendirmek amacıyla oğlunun ailesini toplantıya tespit etti.

Aile hepsi birlikte gelişti. Hepsi aynı evde. Büyük aile toplantı toplantı salonuna girer girmez, O çocuk düştü, “İşte öğretmen” dedi koşarak büyükanne ve büyükbabasının ellerini öfkeye aniden başladı.

Kış aylarında ben, çift kat. Dede, terlikle geldi. Yeleğin altına giymiş gibi beyaz renkli kıyafetini ayak bileklerine kadar düzenlenmiş giydi. Anne ve ninesi ve annesi çarşaflıydı. Okuldaki geçmişini anlatmaya başladığımızda, o çocuk çok kötü hissetti. Hıçkıra ağlamaya başladı. Çocuk ruhu derinliklerdeki sır anlamaya çalışıyorduk.

Baba, Rahman’ın bazı zamanlar evden uzaklaştığını, güvenlik güçleri tarafından bulunduğunu söyledi Anne ise kendisini “Hala gözleri gözü açık şekilde uyurken gece saatlerinde işemeye!” dedi. O çocuk utanç içinde odayı ayrılmak ne yapacağını bilmedi. Durumu çok ağırlaştırmadık.

Toplantıda ailenin çoğunlukla destekleriyle oğlunun bir rehberlik uzmanına yönlendirilmesine karar verildi. Eğitim kurumları zaman zaman oğlu ile özel ilgilenme ve işbirliği görevi bana verildi.

İlerleyen zamanlarda o çocuk okulda koşarken kapıya çarptı. Bir şey olmadı fakat canı acı duydu, samimi yoğun ağlamaya başladı. Onu avutmak destek olmak kucağını tutarak kütüphaneye götürdüm. Onun önüne beyaz kağıt bir adet boya kalemleri koydum. Raftan, bir kitap aldı okuma görünümü görünmeksizin uzaktan Rahman’ı sessiz sade> izlemeğe devam ettim. O çocuk, farklı renklerde boya kalemleriyle bir çizerken beni dikkat etmemiş kendi konuşuyor ve anlatıyordu. Daha sonra kâğıdı getirip bana koydu.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. O, bir çocuk… Oldukça bitkin, uyumak istiyor istemiyor gitmek. Arkadaşları onu sevmiyor!” anlattı. Yaz tatilinden sonra başka başka bir kurumda görev aldım. Rahman’ı unuttum.

Yoldayken Nasır’la buluştum. Beni tanıdı, “Muallim!” diyerek elini sarmaya çalıştı. Rahman’ı sorduğumda, yüzü bulutlandı; benden saklamadı. Oğul sonraki gelişen çeşitli Kriminal olaylarına dolaşıp yetkililer kayıtlarına kayda alınmış. Ailesinden ayrı tutulup sorunlu yetiskinlerin eğitildiği bir koruma yurduna gömülmüş. Tüm gayretlerimize rağmen o çocuğu kurtaramayan olduk.